Een koud Eifelweekend – 14 mei t/m 18 mei 2026
Op donderdag 14 mei verzamelden zich 41 motoren en 48 personen bij het vertrekpunt, een tankstation in Kerpen (Duitsland). De weg naar dit verzamelpunt was achteraf het natste gedeelte van de route van vandaag. Gelukkig was iedereen al lang van tevoren gewaarschuwd dus de regenpakken waren al aangetrokken. De één een moderne fluorescerende, de ander een Boerenbond blauw landbouw look-a-like pak. Lachen jullie maar, geen druppel liet het door. We zouden om 12.30 uur vertrekken. Zij het niet dat we een nieuwe director hebben die het niet zo nauw neemt met de afgesproken tijden, zo zou ook de dagen erna blijken. Zoals gezegd bleef het vanaf vertrek lang droog maar het venijn zat vandaag toch echt in de staart! Hagel, onweer en regen! Gelukkig waren we niet ver meer van ons vertrouwde hotel, de Ringelsteiner Mühle in Moselkern, het bekende hotel waar we ook in 2025 verbleven. Uiteraard werden eerst de dorstige ijzeren hengsten nog voorzien van een volle tank. Sodeju, dat scheelt een paar euries bij het afrekenen hier in Duitsland! In Moselkern voegden zich de laatste motorrijder en een aantal dames met de auto zich bij de groep zodat we uiteindelijk met 42 motoren en 54 personen aan het lange weekend konden beginnen. Als eerste activiteit was daar het feestje van Marie-Louise die haar 60e verjaardag vierde. Voor iedereen was er een lekker gebakje. Ook al was het geen zomer, het weer was goed genoeg om het terras te ‘verbouwen’ tot één langgerekte tafel. Om 19.00 uur begon het buffet en, best opvallend, niet lang na de bekende briefing van Maarten legden de eersten hun vermoeide lijven al op bed. Nog vóór de klok 22.30 uur sloeg lag iedereen op 1 oor. Echte die hards hoor die stoere bikers!
Vrijdag 15 mei (225 km)
Om 07.30 konden we aan tafel voor het ontbijt. We vertrokken (bijna) op tijd, 09.00 uur. Het was koud, erg koud. Maarten (en Evert) had weer alles uit de kast getrokken om er een schitterende rit van te maken. Al snel verlieten we de hoofdweg en kregen een paar bochtjes voor de boeg (1.000 +?). Regelmatig de gedachte “hé, dit ken ik”, wat niet gek is na 5 jaar touren door hetzelfde gebied. En toch was ook dit weer een schitterende route door bossen, heuvels en landerijen. Rond het middaguur kwamen we aan bij de lunchlocatie, Haus Hohenzollern te Bad Bertrich waar we de keuze hadden uit een Zigeunerschnitzel of een Jägerschnitzel. Jäger is met paprika, Zigeuner met champignons, of was het nu andersom? Direct na de lunch reden we een kleine regenbui in maar dit buitje maakte de weg nat genoeg om de vaart flink te verminderen. Om 15.30 uur waren we al terug op het ‘honk’ maar pas nadat we weer automobilistjes hadden gepest door met 42 motoren tegelijk te gaan tanken (en er ook voor zorgden dat de auto’s geen schijn van kans kregen). Wederom een positieve verbouwing van het terras en vervolgens om 18.30 uur weer in de rij voor het buffet waar voor ieder wat wils viel op te scheppen. Vóór het eten waren een aantal sportievelingen nog even naar de nabijgelegen burght gelopen.
Na het eten werd er een onvervalste Bingo avond gehouden. Hoe moeilijk kan het zijn…….maar toch waren er de nodige valse “Bingo’s”. Voldaan ging een ieder weer op tijd naar bed.
Zaterdag 16 mei (245 km)
Na het ontbijt (07.30 uur) gingen we weer rond 09.00 uur op pad. Velen hadden regenkleding aangetrokken. Niet persé voor de regen maar zo’n pak is winddicht en dat is lekker want het was (wéér) koud. Na een (te?) lange rit kwamen we aan bij Cafe Auszeit waar we Pizza soep voorgeschoteld kregen. Restantjes van de week in een grote pan, water en gehakt erbij en je hebt Pizza soep. We lieten het ons smaken in het krappe etablissement. Buiten was een leuk terras maar vanwege de temperatuur zochten we ons heil toch maar in de kleine ruimte. En weer door……….! Na weer vele bochten, nog meer bochten, en om te eindigen nog maar een paar bochten gooiden we onze tanks aan het eind van de middag weer vol en reden we, ieder voor zich dus een mooi moment om de gaskraan nog even open te draaien, richting de “Muhle”. We zochten elkaar weer op op het omgebouwde terras en Maarten zette, na de laatste briefing, de hoteleigenaar en zijn vrouw in het zonnetje en liet ons mooie Corridor schild als cadeau achter. Het werd enorm gewaardeerd. Maarten had geregeld dat we de laatste avond vlees van de BBQ voorgeschoteld zouden krijgen maar eerst werd nog, traditiegetrouw, de groepsfoto gemaakt.
Tijdens het eten werd ons samenzijn opgeluisterd door een Duitser met een piano en de welbekende Schlagers, ok skon……….. Annemarijn dacht dat kan ik beter dus die gaf een klein concertje weg en ook Marjan liet van zich horen door het zingen van een liedje. De Duitser droop af en pakte zijn spullen in. Wat daarna ontstond was een onvergetelijke avond van ons gezellige Chapter. Het hotel bleek een mobiele audiobox te hebben en Evert een playlist op zijn mobieltje: Karaoke time was aangebroken! Dat er 42 man/vrouw motor kon rijden wisten we al maar de zangtalenten waren, sorry allen, ver te zoeken. Op 3 na. Eerst 2 nachtegaaltjes, Marieke en Elke maar ook onze Evert bleek over enig zangtalent te beschikken. Alles buiten deze 3 uitzonderingen zou ik willen omschrijven als hilarisch en pijnlijk voor de oren. Er werd zelfs een Chippendale act opgevoerd waarbij Tamara werd uitverkozen om de “grote Jan” uit de broek te halen maar helaas voor haar, het enige wat uit de broek kwam was de riem. Enkele niet nader genoemde (ex) bestuursleden zetten het op een lopen zodra de microfoon in hun buurt kwam (en we hebben ze ook niet meer zien terugkomen, de helden). Het was een supergezellige avond, dat vonden ook 2 verdwaalde hotelgasten uit Heerlen. Ze deden mee en bedankte ons Chapter voor de geweldige avond die ze hadden mogen meebeleven.
Zondag 17 mei (huiswaarts)
En dan de altijd chaotische dag van vertrek. De één wil zsm naar huis en vertrekt voor de meute uit. Een andere groep wil met de verwachte neerslag geen s-bochten meer doen. Uiteindelijk heeft Maarten besloten om gezamenlijk richting snelweg te gaan om daarna, zoals gebruikelijk, elkaar kwijt te raken en ja hoor, na 5 minuten (een record!) was de hele groep versnipperd en in plaats van een lunch stop om 12.00 uur waren de eersten al om 11.30 uur thuis. Het was weer een editie om in te lijsten. We hebben genoten van motorrijden maar vooral van elkaar. Wat een geweldige club mensen hebben we toch. Maarten (en ook Evert) bedankt voor 5 jaar organisatie. Ze zeggen wel eens dat je een carrière op het hoogtepunt moet stoppen, ik denk dat dit voor jou zeker van toepassing is nu je hebt aangegeven het stokje te willen overdragen. Namens de hele groep een DIK en VET BEDANKT!!!!
Uw reizende reporter,
Hans van de Ven